Telkens was er een deur. Soms binnen en soms buiten. Soms met vrolijke figuurtjes erop en soms niet. Soms met een bel en soms niet. Dan ging ik naar binnen zonder te kloppen. Bijna 30 keer gespeeld in de afgelopen weken. Alleen en op mijn werk. Soms best ongemakkelijk. Bij thuiskomst lag ik vaak binnen het uur op bed, de rood en geel gestreepte jongleerballen te tellen.

Misschien is het beter als ik er niet aan begin. Bij bouwen komt vaak meer kijken dan verwacht. Gaat vaak meer tijd inzitten. Meer energie. Voorbeelden zoeken. Beslissingen nemen. Materieel uitzoeken. Keuzes maken over kleurcombinaties enzo. Bouwplannen uitwerken. Ga ik zomaar wat uitproberen? Of toch vanuit een plan van aanpak werken?

‘Kom je nog?’, wordt er ongeduldig gevraagd. ‘Ja, maar’, zeg ik zachtjes. In mijn gedachten wil ik dit nog doen, dat dien ik nog te doen en die ene actie mag ik niet vergeten. Oh ja en ik moet nog spreken met die ene. Tijdsdruk. Nu even geen tijd om buiten te spelen.

Ben er nog niet eerder geweest. Weet niet goed wat me te wachten staat. Bovendien speel ik met onbekende clowns. Heb de kindervoorstelling vluchtig doorgenomen. Optreden is nog niet helemaal mijn ding. Direct drie voorstellingen vandaag. Ga de uitdaging aan. Laat het op me afkomen. Probeer geen verwachtingen te hebben en onbevangen te spelen in het moment.

Met ongewone passen lopen we naar beneden. Volwassenen kijken. Kinderen willen een high five. We begrijpen niets van die metro. Zwaaien een beetje. Vriendelijk groeten we. De deuren gaan dicht. We zitten ongemakkelijk op 1 plaats. Verwarrend kijken we om ons heen. Foto’s worden gemaakt en een glimlach verschijnt.

Trek mijn sokken nog een keer zenuwachtig omhoog. Probeer te focussen op mooie en positieve herinneringen en niet op alles wat er mis kan gaan. Sta in het donker achter een zwart gordijn. Zo meteen loop ik de spotlights in.

Heb me nog even teruggetrokken. Voel dat ik niet stevig op mijn benen sta. Mijn voeten trillen. Kijk naar buiten. Naar de bomen en het water. Adem rustig in en langer uit. Visualiseer een geluksmomentje. Soms onderbroken door de gedachte aan het liggende normale werk. Terug naar mijn gevoel. Sta al wat steviger in mijn clownsschoenen.

Het is koud. Zware mist. Eigenwijs toch op de fiets gestapt. Zie de zon langzaamaan opkomen. Ga op mijn trappers staan en zet als een volwaardige wielrenner aan. ‘Hoe was je week’, klinkt het later die dag. Wrijf door mijn koude handen. Wat heb ik ook alweer gedaan? Even nadenken.

Schets wat. Teken een beetje. Schrijf woorden op. Weet niet goed waar te beginnen. We stellen vragen. Stilte valt. Schut nog een kopje koffie in en roer gedachteloos rond. Hoe pak je zoiets eigenlijk aan? Hoe maak je van niets, iets en dan ook nog grappig?

Roer wat door mijn koffie. Ben verzeild in gedachtes over wat ik nog allemaal wil doen die dag. Of hoe de komende uren zullen verlopen. Adem lang uit. Merk dat ik zenuwachtig word. Laat het op me afkomen. ‘Ga leren grappig te zijn’, vertel ik vaak als grap. De clownsopleiding is nu echt gestart.

Toen kwam er een clown binnen. Met zo’n rode neus. Gaf een hand. Die was koud. Toen gingen we deze uitgebreid opwarmen.

Kijk nog eens achterom. Zie de onverwachte stappen, die ik in 2025 heb gezet. De moed om onbekende paden in te slaan en te kijken waar de weg me brengt. De moed om onbekende uitdagingen aan te gaan en te kijken welke verbinding er wordt gelegd.     

‘Wat is het gevaarlijkste dier?’, vraag ik, terwijl de wind door het taxiraam naar binnen waait. ‘We hebben krokodillen’, zegt de chauffeur. ‘Maar het gevaarlijkste is toch wel de schoonmoeder’. Er wordt gelachen. Lach mee en denk aan de vrouwen, die ik deze week heb ontmoet.

‘Nou, dat wilde ik eigenlijk aan jou vragen’, mompel ik aarzelend. Beetje onder de indruk van de ruimte, zet ik mijn tas neer en ga op de bank zitten. Ik vertel mijn verhaal en krijg van die reacties in de zin van: ‘dus zonder ervaring ben je gaan clownen?’, ‘dus zonder instructies stapte je direct het ziekenhuis binnen?’ of ‘dus bij je eerste spelen, stapje je alleen een kamer in?’.

Op mijn elfde dronk ik voor het eerst alcohol. Op mijn twaalfde rookte ik wiet. Vanaf mijn dertiende tot mijn dertigste was ik drugsverslaafd. Vandaag werk ik als ervaringsdeskundige. Haar verhaal raakt me diep. Voel haar verdriet. Haar uitdagingen en keuzes. Haar moed om niet op te geven. Haar kracht.

Het circus voor Lunet cliënten is geopend. Ik probeer onhandig wat geluid uit mijn ukelele te krijgen. ‘Dit is helemaal niet eng!’, mompelt ze. ‘Ik durf die Halloween tocht wel te lopen’. Wikkel een sjaal over mijn hoofd en schuifel als een zombie achter haar aan. Een glimlach verschijnt. Ze wil nog steeds naar het enge gedeelte toe. 

Vliegtuig is geland. Rijdend door de nacht, verken ik nieuwsgierig de stad. Kort kennismaken met de internationale groep. Eten en slapen. Met hoofdpijn word ik wakker. Niet wetend waar we gaan clownen. Zie de stad voor het eerst in daglicht. Zet muziek op om rustig te worden.   

‘Ze houden me de hele tijd voor de gek en dat vind ik niet grappig. Ga weg jij’, praatte de man redelijk hard. ‘Begint meteen al goed’, mompel ik tegen mezelf. Niet wetende hoe te reageren, ben ik naar de man toegegaan. Ik luisterde en stelde geïnteresseerde vragen. Een mooi gesprek ontvouwde zich. We namen afscheid. Later die dag kwamen we elkaar weer tegen. Een glimlach volgde.

Kijk nieuwsgierig om me heen of ik een clown zie. Wijs naar mensen en geef een vragende blik. ‘Nee, jij met die rode neus’, klinkt het enthousiast.

‘Ik heb er speciaal een hartje ingedaan.’ Vooruit starend en met vochtige ogen, hoor ik wazig wat er wordt gezegd. Enige tijd later zie ik de creatie. Lach een beetje vanbinnen. Haal herinneringen op aan die keren dat ik bij mijn tante was. ‘Lus je nog een kopje?’ of die keer dat ze een toetje bestelde en ik een cappuccino.

Gejaagd zit ik in de auto. Kon mijn autosleutels niet vinden en nu spookt door mijn hoofd ‘te laat’ en ‘doorrijden, aan de kant met die roestbak’. Probeer een soort van rust te vinden door ademhaling te vertragen. In de workshop leer ik: vertragen en loslaten. Clownen is meer dan een kunstje doen. Zoveel gelijkenis met het dagelijkse.

‘Vrijdag kom ik weer naar jullie toe. Gaan we dan wandelen?’, vraag ik. ‘Ja, leuk. Tot vrijdag’, kreeg ik als reactie afgelopen zondag. In een spontaan idee, heb ik vanmorgen wat clownsspulletjes verzameld en in mijn tas gedaan. Vanavond voor de laatste keer mee helpen bij een woning. Bekijken of ik de interactie van de vorige keren kan uitbreiden.

Hier komt de toog te staan en dan komen daar de kraampjes. Dan is hier de ruimte waar de mensen kunnen zitten en daar kunnen ze staan. Lijkt het je wat? Heb je nog iets van ons nodig? Heb je nog vragen?

Het voelt als het schot van een startpistool. Dat ken ik. Normaal begin ik dan in beweging te komen. Genieten van de omgeving. Mijn hoofd leeglopen en verdoven. Altijd in beweging. Altijd opzoek naar grenzen verleggen en doorzetten. Dit keer is het anders. Ik dacht dat het een andere vorm van bewegen zou zijn. Dit ken ik niet.

Sprong uit vliegtuigen, expedities naar toppen konden niet hoog genoeg zijn, hardlopen deed ik het liefste zover mogelijk in de zwaarste omstandigheden en dagenlang ging ik in stilte mediteren.

De kunst om in het ongemak te zitten en jezelf niet te verliezen. De ander in zijn waarde te laten, te geven met de juiste energie en geen verwachtingen hebben over het ontvangen. Dat is clownen. Nooit eerder gedaan. Hoge drempels overwinnen.