Het circus voor Lunet cliënten is geopend. Ik probeer onhandig wat geluid uit mijn ukelele te krijgen. ‘Dit is helemaal niet eng!’, mompelt ze. ‘Ik durf die Halloween tocht wel te lopen’. Wikkel een sjaal over mijn hoofd en schuifel als een zombie achter haar aan. Een glimlach verschijnt. Ze wil nog steeds naar het enge gedeelte toe.
Bellen dansen kleurrijk door de lucht. Voor een kop koffie, laat ik anderen ook blazen. Mijn kip piept mee op de onsamenhangende geluiden van mijn mondharmonica.De waarzegster voorspelt een rode neus. Ik kijk aandachtig om me heen, maar zie zo’n neus niet.
Beweeg door de ruimte. Doe mijn spel en zoek contact. Soms vol energie, soms rustig en aftastend. Aanvoelen wat de ander nodig heeft. Probeer onvoorspelbaarheid te creëren. De verbinding is warm en echt. Zie cliënten, familie en medewerkers genieten. Ritmisch loop ik verder.
Stiekem probeer ik snoepjes mee te nemen, daar trappen ze niet in. De weddenschap wie het hoogste kan springen, verlies ik.De bal vliegt alle kanten op, behalve de goede.Ballonnen opblazen, lukt ook deze avond niet.
Op de terugweg zweven mijn gedachtes. Over deze bijzondere Halloween avond. Over de recente Italiaanse indrukken. Over clown zijn. Onderweg stop ik. Even op adem komen. Hoor anderen over alledaagse dingen praten. Drink een espresso als eerbetoon aan alle herinneringen van de afgelopen tijd.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding