Sprong uit vliegtuigen, expedities naar toppen konden niet hoog genoeg zijn, hardlopen deed ik het liefste zover mogelijk in de zwaarste omstandigheden en dagenlang ging ik in stilte mediteren.
Ik ben geen held. Sterker nog ik was vaak bang. Het was afzien en ongelofelijk zwaar. Geen spijt, veel persoonlijke groei. Maar waarom deed ik het dan? Erbij horen en gehoord worden.
De onbekende sprong, die ik onlangs maakte als contactclown, was zwaarder en persoonlijker dan alle avonturen hiervoor. Nog nooit gedaan en direct dagenlang, als vakantie, de clown uitgehangen.
Strik mijn schoen, zet mijn neus recht, graai wat uit mijn ochtendjas, begin handjes te geven en me voor te stellen. Cino is de naam. Van cappuccino. Ja daar zit mijn buikje vol van en beweeg mijn hand over mijn, met lucht gevulde, dikke buik. De schittering in de ogen, verraad de aandacht op de bellenblazer en dus wordt die in actie gezet.
Ik ben geen held. Sterker nog het was eng. Stel me kwetsbaar op en geef de ander aandacht. Kijken naar dat wat gezien wil worden. Luisteren naar dat wat gehoord wil worden.
Deze verbinding en energie blijf ik volgen. In mijn werk en privé. De vorm, die daarbij hoort, weet ik (nog) niet. En die cappuccino’s? Er gaat in ieder geval een vervolg komen als contactclown in Italië. Het land van.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding