‘Vrijdag kom ik weer naar jullie toe. Gaan we dan wandelen?’, vraag ik. ‘Ja, leuk. Tot vrijdag’, kreeg ik als reactie afgelopen zondag. In een spontaan idee, heb ik vanmorgen wat clownsspulletjes verzameld en in mijn tas gedaan. Vanavond voor de laatste keer mee helpen bij een woning. Bekijken of ik de interactie van de vorige keren kan uitbreiden.
De hele dag ben ik in gedachte bij die verzameling in mijn rugzak en speel ik er kleurrijk en levendig mee. Wetende dat het zo niet zal uitpakken, wat het spannend en ongemakkelijk maakt, loop ik de woning binnen.
‘Ik heb een spelletje geleerd’ en ze begint te klappen. Het moment om mee te doen, uit te breiden met de meegebrachte attributen en andere bewoners erbij te betrekken. De verbinding is er en ik ga mee in de behoefte van de ander. Gaat die middag over geluid.
Na flink geoefend te hebben, wandelen we ’s avonds naar de repetitie van de @lunet drumband. ‘Het staat als een huis’, zegt de dirigent. Spontaan antwoord een van de wandelaars ‘piep zegt de muis’. Deze momenten zijn de essentie. Simpel houden, relativeren en toevoegen van een vleugje humor.
De dag is anders verlopen dan die eerdere “gedachte”. Weer het nodige ervaren. Door de donkere bossen fiets ik in de regen naar huis. Beetje koud, maar niet erg. Thuis wacht een warme koffie. Cappuccino natuurlijk!
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding