‘Ze houden me de hele tijd voor de gek en dat vind ik niet grappig. Ga weg jij’, praatte de man redelijk hard. ‘Begint meteen al goed’, mompel ik tegen mezelf. Niet wetende hoe te reageren, ben ik naar de man toegegaan. Ik luisterde en stelde geïnteresseerde vragen. Een mooi gesprek ontvouwde zich. We namen afscheid. Later die dag kwamen we elkaar weer tegen. Een glimlach volgde.
Eerder die ochtend, was ik moe en wilde eigenlijk niet gaan. Ga liever nog wat werken en die spierpijn eruit wandelen. Of zal ik toch? Graaide wat spullen bij elkaar en deed mijn roze sokken aan. Daar overheen een broek en zo’n rood overhemd met van die opgestroopte mouwen.
Bleef maar struikelen over die denkbeeldige drempel. Nippelde wat aan het zelf gebrouwen bier en liet goed merken dat het echt wel heel erg lekker was. Probeerde sneaky wat koekjes mee te nemen, maar daar trapten ze niet in. Een prinsesje duwde me mee naar school. Met wat moeite lukte het me, om mijn naam te schrijven. Raakte ook nog verstrikt in een elastiek. Toen kreeg ik ook nog van die harde high fives, die echt wel veel pijn deden.
Het spelen bij het openluchtmuseum zat erop. De groep clowns neuriede nog een deuntje en langzaamaan vertrokken we. De bonen worden gemalen als ik thuis mijn sokken uitdoe. Zie de glimlach van de clownhater voor me. De schuimkraag zit er weer op en pak mijn warme mok voldaan beet.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding