Het is koud. Zware mist. Eigenwijs toch op de fiets gestapt. Zie de zon langzaamaan opkomen. Ga op mijn trappers staan en zet als een volwaardige wielrenner aan. ‘Hoe was je week’, klinkt het later die dag. Wrijf door mijn koude handen. Wat heb ik ook alweer gedaan? Even nadenken.
De kans gekregen om alsnog aan te sluiten bij een clownsworkshop later die week. Niet getwijfeld en planning direct aangepast. Weer een nieuwe onbekende speeldag ervaren door te vertragen en te verwonderen. In het moment blijven, blijft lastig. Op de terugweg schreef ik de ervaringen van me af.
Oh ja, dat was ook wel grappig. Cliënten waren ijverig de ramen aan het wassen. Speelde het mee. Zo met van die Z wasbewegingen. Liet ze daarna alleen binnen met het juiste wachtwoord. Vonden ze wel grappig. Vorige week ook nog uitleg gegeven over contactclowning aan collega’s en wat het kan betekenen voor onze organisatie. Mails gestuurd in de avonden om informatie op te opvragen en anderen op de hoogt te houden. Ging veel tijd inzitten.
In het weekend nog vrijwilligerswerk gedaan. Bracht een patiënt terug naar de kamer. De tranen rolden van de wangen. Bleef zitten. Legde een hand op de schouder. Koos voor stilte. Hoorde het verhaal aan. Ik was onder de indruk van het verhaal en zorgde voor motivatie om in het weekend verschillende NGO’s te benaderen. Afwachten of het lukt om in het buitenland te gaan clownen dit jaar.
‘En, hoe was jouw week?’, vraag ik. Heb ondertussen een warme koffiemok in mijn handen geklemd. Het opwarmen gaat zo een stuk sneller. De nieuwe dag kan beginnen.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding