Op mijn elfde dronk ik voor het eerst alcohol. Op mijn twaalfde rookte ik wiet. Vanaf mijn dertiende tot mijn dertigste was ik drugsverslaafd. Vandaag werk ik als ervaringsdeskundige. Haar verhaal raakt me diep. Voel haar verdriet. Haar uitdagingen en keuzes. Haar moed om niet op te geven. Haar kracht.
Ik vertel over een vrijwilligersochtend in het revalidatiecentrum waarbij ik een patiënt begeleidde naar de therapie. Terwijl ik zijn rolstoel duwde, vertelde ik over de warme herfstkleuren buiten. Hij zuchtte en deelde zijn verhaal. Over de wandelingen die hij vroeger maakte, maar nu niet meer mogelijk zijn. Hij sprak over zijn euthanasiewens. Ik luisterde. Zonder vragen. Zonder goedbedoelde adviezen. Zonder zijn verhaal te onderbreken. Na de therapie, gingen we samen terug naar zijn kamer. Hij bedankte me voor het luisteren die ochtend.
Na de workshop wandel ik nog wat over het terrein van deze psychiatrische instelling. Die ene situatie tijdens het vrijwilligerswerk, komt weer boven. Vlak voordat ze het ziekenhuis verliet, gaf een patiënt me een briefje. Pas seconden later besefte ik: dit is een afscheid. Ik rende naar buiten en zag haar nog net. Ik vroeg anderen om hulp en liep zo snel ik kon door. Enkele dagen later liet ik een kaartje achter bij het onthaal. Vriendelijk verzoekend om het af te geven aan die patiënt, als steun.
De tweestrijd in mezelf komt weer boven: me hard opstellen, zoals de maatschappij lijkt te vragen, of bewust kiezen. Voor zachtheid. Voor kwetsbaarheid. ’s Avonds strijk ik mijn oranje-blauw shirt. Oefen wat met mijn nieuwe eend-handpop. Drink een cappuccino en zet zachtjes muziek op. Vrolijke clownsdeuntjes vullen de ruimte.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding