Welkom in de wereld van Clown Cino!
Hier vind je kleine momenten, glimpen en lichtpuntjes van wat er gebeurt wanneer een clown écht contact maakt. Geen grote woorden, maar beelden die voor zichzelf spreken. In deze verzameling foto’s en video’s zie je hoe Cino beweegt, luistert, speelt en aanwezig is!
Zorgmomenten
In de zorg ontstaan de meest pure ontmoetingen. Een hand vasthouden, een blik die opent, een lach die onverwacht verschijnt. Soms vol energie, soms in stilte, maar altijd afgestemd op het moment. Toen iemand die normaal heel teruggetrokken is, ineens zachtjes begon mee te wiegen met mijn bewegingen. Heel klein, heel subtiel. Maar precies daar, in dat minieme stukje spel, ontstond plezier en contact. Dat raakt me elke keer.
Op straat en theaterpret
De rode neus heeft iets magisch. Er verschijnt een glimlach zonder dat je iets hoeft te doen. Het zorgt voor onbevangenheid waardoor ik vanuit gevoel ga spelen. Afgestemd op de ander. Improviseren en spelen. Waar heeft de ander behoefte aan? Hoe kan ik voor een geluksmomentje zorgen? Van metro tot pier, van podium tot plein: spelen in het openbaar brengt een andere soort magie. Onhandige passen, denkbeeldige obstakels, felle spotlights en onverwacht gelach.
Cuba in kleur
Dansende oma’s, nieuwsgierige kinderen, ziekenhuiskamers vol warmte en straten vol ritme. In Cuba is clownen energiek, echt en ontroerend. Hier zie je hoe speelsheid kleur brengt, zelfs waar middelen schaars zijn. Die keer dat de ander mijn hand pakte en vol energie begon te bewegen. Ik volgde het ritme. In dat kleine gebaar ontstond rust, contact en een glimlach. Soms gebeurt er iets heel kleins dat alles opent. In die kleine momenten ontstaat verbinding. Zonder woorden. Zonder verwachting.
Highfives in Georgië en Armenië
Mijn eerste stappen als clown. Direct in het buitenland: onbekende culturen, vreemde talen en nieuwsgierige blikken. Kinderen, die dagenlang uitkeken naar onze komst. Spelen bracht verwondering, zachtheid en warme momenten. Ik gaf highfives en speelde een enorme pijn. Toch herhaalde ik het keer op keer en kreeg de lachers aan mijn hand. Highfives die grenzen overstijgt.
‘Buongiorno’ in Italië
Smalle straten, hoge gebouwen en cappuccino’s aan de toonbank. Er kwam een jongen met het downsyndroom binnen. Hij riep vrolijk “Buongiorno!” en ik riep het net zo enthousiast terug. Minutenlang herhaalden we dat ene woord, steeds met nieuwe gebaren, nieuwe energie en nieuwe glimlachen. In ziekenhuizen, gevangenis, bejaardentehuizen of op straat ontstaat warme verbinding. Het bracht Italiaanse muziek, emotie en een rode neus die overal welkom bleek.
"In deze vastleggingen zie je wat woorden niet kunnen vangen. Kleine momenten die raken. Ontmoetingen die blijven hangen. Wat gebeurt er wanneer aandacht, speelsheid en menselijkheid elkaar vinden?"
Een enthousiaste metgezel in verwondering
Een klein avontuur!
‘Ja, maar’, hoor ik vaak. Ik heb de clownsschoenen aangetrokken en ben gaan spelen om te laten zien wat contactclowning doet. In dit filmpje zie je hoe kleine momenten openen en verbinden. Beweging, verwondering of verbeelding die ontstaan in het nu. Contactclowning is geen act, maar een ontmoeting. Een avontuur!
Wat achterblijft
Ballonnen, bellenblaas of een knuffelbeer. Zo gewoon voor mij. Daar bijna niet te verkrijgen of tegen een maandsalaris. Zelfs pijnstillers en eerste hulpmaterialen zijn schaars. Ik laat zoveel mogelijk achter. Ik koop Cubaanse koffie. Ik zie mezelf thuis zitten. Koffiedrinkend en hartverwarmende herinneringen ophalend.
Spotlights
Voelt vreemd om daar te staan. Felle lichten. Zie het publiek niet. Voelt overweldigend. Alsof ik mijn ruimte niet durf in te nemen. In de stukjes daarna gaat het steeds beter. Alleen op het podium staan. Mijn tijd nemen. Meer improviseren. Spelen met het publiek. Voelt goed. Voel me vrij.
Jarig? Dan zingen we!
Samen zingen we een eenvoudig liedje. Geen groot gebaar, maar een speels moment van aandacht. Even een vrolijk moment, recht uit het hart.
Grenzen van het hart
Voor het eerst verbinding gemaakt als clown met ouderen en kinderen in Georgië en Armenië. Een intense en ontroerende ervaring. Fijn om te mogen ondersteunen. Dankbaar om anderen een geluksmomentje te mogen geven. Maar ook spannend en grensverleggend. Ga ik alles voorbereiden? Een koffer vol attributen als houvast meenemen? Of laat ik het ontstaan in het moment? Wat als ik niet grappig ben?
Onverwachte lichtpuntjes
Er was een moeder die al uren naast het bed van haar pasgeboren kindje zat. Ze keek moe en gespannen. Bijna doorzichtig van zorgen. Ik draaide zachtjes aan mijn muziekdoos. De melodie vulde de ruimte. Heel klein en heel voorzichtig. Na een tijdje zag ik hoe de baby zijn mondhoeken optrok. De moeder keek verrast op. Haar gezicht brak open in een stralende glimlach. Ze zei dat haar kindje me op deze manier bedankte. In dat moment voelde de hele kamer lichter.