Gejaagd zit ik in de auto. Kon mijn autosleutels niet vinden en nu spookt door mijn hoofd ‘te laat’ en ‘doorrijden, aan de kant met die roestbak’. Probeer een soort van rust te vinden door ademhaling te vertragen. In de workshop leer ik: vertragen en loslaten. Clownen is meer dan een kunstje doen. Zoveel gelijkenis met het dagelijkse.
De ander blijven aankijken en in de tussentijd de beweging van de ander nabootsen en grootser maken. Best eng. Wat als de ander er geen bal aan vindt?
Hé een bal. Kan ik overgooien, net doen alsof ik die niet vang en verwondering uitbeelden. En nu gaan we kijken hoe Wilbert de hobby van zijn duomaatje gaat uitbeelden.
‘Ik vind het fijn om te winkelen’, klinkt het door de ruimte. Stond vol enthousiasme klaar om te gaan uitbeelden. Recht mijn rug. Spontaan kijk ik mijn maatje ontgoocheld aan. Non-verbaal communiceer ik: ‘Winkelen!? Tik op mijn voorhoofd. Ja hallo, ik uitbeelden dat winkelen leuk is!?’
Zucht, afdwalende ogen in de lucht. Oké, vooruit dan maar. Strop mijn mouwen nog eens op. Uitbeeldend, loop ik zwaar op mijn benen door de ruimte. Koop steeds meer spullen en stop ze weg in mijn rugzak. Uren later doe ik mijn rugzak, vol met ideeën en nieuwe inzichten, om. Groet, zwaai en ga weer naar huis. Voordat ik de beker weggooi, nog een laatste nipje van mijn koffie. Cappuccino natuurlijk.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding