Trek mijn sokken nog een keer zenuwachtig omhoog. Probeer te focussen op mooie en positieve herinneringen en niet op alles wat er mis kan gaan. Sta in het donker achter een zwart gordijn. Zo meteen loop ik de spotlights in.
Denk terug aan de maanden hiervoor. Die keren in de trein naar de clownsopleiding waarin ik gehaast nog wat aantekeningen maakte. ’s Avonds oefenen of ik de juiste emotie te pakken had. In het weekend de stukjes volledig uitbeelden om ze visueel te maken. Het oefenen met mijn clownsmaatje om nieuwe situaties uit te proberen.
Lach een beetje in mezelf. Die keren tijdens het clownen in Cuba waarin ik op het podium stond. Vond het maar niets. Toch dwong ik mezelf om er te gaan staan. Oefenen. In het ongemak gaan. En nu sta ik hier. Het moment is daar. Wens mijn clownsmaatje veel plezier. ‘Geniet ervan’ zeg ik en we geven elkaar een boks. Ik stap als eerste clown het podium op.
Voelt vreemd om daar te staan. Felle lichten. Zie het publiek niet. Voelt overweldigend. Alsof ik mijn ruimte niet durf in te nemen. In de stukjes daarna gaat het steeds beter. Alleen op het podium staan. Mijn tijd nemen. Meer improviseren. Spelen met het publiek. Voelt goed. Voel me vrij.
Na de show word ik opnieuw het podium opgevraagd. Het publiek klapt. Weet niet goed hoe me op te stellen. Omhels mijn clownsmaatje. Neem de grote bosbloemen in ontvangst. Maak een diepe buiging. De feedback helpt me om een balans te vinden tussen mijn eigen ervaring en die van het publiek. We omhelzen elkaar nog een laatste keer.
Dankbaar om deze ervaring te mogen meemaken. Dankbaar om mijn clownsmaatje te mogen ondersteunen. Nadien had ik iets krachtigers nodig dan koffie om tot rust te komen. Hardloopschoenen aangedaan en een rondje genoten van de natuur. Daarna drukte ik per ongeluk op het knopje. Vooruit, eentje dan.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding #theater