Vliegtuig is geland. Rijdend door de nacht, verken ik nieuwsgierig de stad. Kort kennismaken met de internationale groep. Eten en slapen. Met hoofdpijn word ik wakker. Niet wetend waar we gaan clownen. Zie de stad voor het eerst in daglicht. Zet muziek op om rustig te worden.
Een herinnering komt boven. Dans op het ritme van de muziek. Playback de Italiaanse volksmuziek, die ik niet begrijp!
Even later komt er een jongen met het downsyndroom binnengelopen. ‘Buongiorno’, klinkt het enthousiast. De uitnodiging herhaal ik en probeer als een volwaardige Italiaan gebaren in te brengen. Door de glimlach herhaal ik minutenlang buongiorno. Doe alsof ik het niet begrijp!
Zie die smalle straten met de hoge gebouwen voor me. In de ochtend bracht ik eten naar de dakloze man. We groeten elkaar en hij neemt het eten begripvol aan.
Na toestemming, ga ik voorzichtig de kamer in. Het ziet eruit alsof ze erg ziek is en het voelt alsof zie niet veel tijd meer heeft. Ik leg mijn handen op haar handen. Ze draait haar blik naar me toe. ‘Ze houdt van muziek’, zegt de verpleegster. Een andere binnengekomen clown begint te zingen en er rollen tranen over oma’s wangen.
Lopend in de straten met een rode neus op, groeten we vriendelijk. Of we maken zo’n clownsgrapje. Een glimlach verschijnt. Kinderen willen spelen. Foto’s worden gemaakt. Nieuwsgierig vragen passanten waarom we clownen. Er ontstaat een hartverwarmend begrip.
Hoge muren. De deur gaat achter ons dicht. Enkele bomen en struiken. Een beetje gras groeit er. Staat een speeltoestel. In de verte wat tafels en stoelen. Even later worden kinderstemmen hoorbaarder. Moeders met hun kinderen worden toegelaten in de kooi. Dit voelt erg vreemd. Naar de kinderen gaan of afwachten totdat zij naar ons toekomen? Even later rennen er meerdere kinderen tientallen minuten achter me aan en plas ik ook nog in mijn broek.
In mijn droom zie ik weer levendig het spelen bij de kinderen met autisme voor me. Ik noem iedereen ‘Cino’ en begrijp niet zo goed wat hier niet juist aan is!
Een telefoon begint te rinkelen. Vanuit intuïtie pak ik mijn banaan en improviseer dat ik word opgebeld. ‘Bla, bla, bla’ spreek ik in verschillende tonen en gevoelens. Loop naar de verschillende ziekenhuisbedden toe en gebaar dat het voor hen is. Een splitsecond verstijf ik. Denkend, besef ik dat er 4 kinderen, 4 moeders, 2 clowns en een verpleegster aandachtig naar mij aan het kijken zijn. Laat het los en ga door met het spel.
In de ochtend liep ik naar de lokale koffiebar. Staand aan de toonbank en genietend van een cappuccino, ervaarde ik hoe het dagelijkse leven hier startte.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding