‘Wat is het gevaarlijkste dier?’, vraag ik, terwijl de wind door het taxiraam naar binnen waait. ‘We hebben krokodillen’, zegt de chauffeur. ‘Maar het gevaarlijkste is toch wel de schoonmoeder’. Er wordt gelachen. Lach mee en denk aan de vrouwen, die ik deze week heb ontmoet.
De keer dat ik alleen een kamer binnen stapte. Acht vrouwen keken me nieuwsgierig aan. Ik draaide me om, hoopvol kijkend of er nog meer clowns de ruimte binnenkomen. Het bleef stil. Ik verstijfde. En nu? De taal niet sprekend. Wist niet wat te doen. Begon wat op mijn mondharmonica te spelen en voorzichtig rond te lopen. De blikken vertelden me dat het goed was.
In de grote zaal van het ziekenhuis blijven moeders aan het bed van hun kind zitten. Het verzorgen en eten geven, doen ze zelf. Ik blaas wat bellen de ruimte in. Grote kinderogen volgen ze. De clownswarmte wordt gevoeld.
Voor de deur van de zaal staan studentes te wachten. Verveeld en ongeduldig. Geef handjeklaps en speel dat ik me ook verveel. Een voorzichtige glimlach verschijnt.
Draai aan mijn muziekdoos. De melodie galmt naar de pasgeborene toe. Na een tijdje verschijnt er een glimlach. De moeder straalt. Ze geeft aan dat de kleine me op deze manier bedankt voor de geluiden.
Oma houdt me stevig vast. ‘Dit is een mooie dag. Ik ben zo gelukkig’, zegt ze. De glimlach verdwijnt niet van haar gezicht. Ze begint te dansen en ik beweeg met haar mee. Haar energie is niet bij te houden.
Ballonnen, bellenblaas of een knuffelbeer. Zo gewoon voor ons. Daar bijna niet te verkrijgen of tegen een maandsalaris. Zelfs pijnstillers en eerste hulpmaterialen zijn schaars. Ik laat zoveel mogelijk achter. Besef mijn weelde. Voelt erg ongemakkelijk.
In de taxi lachen ze nog steeds. De wind blaast toch iets te hard en ik draai de raam dicht. Op het vliegveld koop ik Cubaanse koffie. Ik zie mezelf thuis zitten. Koffiedrinkend en hartverwarmende herinneringen ophalend.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #contactclown #zorg #verbinding