Ben gespannen. Reis in het openbaar vervoer in een land waar ik me niet verstaanbaar kan maken. Duurt nog een uur. Aandachtig kijk ik of het treinstation al zichtbaar is. Daar dien ik op de stopknop te drukken. In de tussentijd probeer ik te genieten van deze bijzondere ervaring. Mensen zijn vriendelijk of kijken op hun telefoon. Het verkeer krioelt door elkaar. Toeterende auto’s en veel motors. Daar is het station.
De prullenbakken zijn leeg en de straten liggen vol afval. Loop zigzaggend door de straten. Zie mensen slapen op karton en de vele tralies voor de ramen. ‘Hola’, roep ik en word binnengelaten. Speel met de kinderen en gebruik mijn clownstechnieken. Door de dagen heen proberen de kinderen Engels met me te praten. Ze genieten van mijn rare gezichten tijdens het eten of mijn kleine grapjes. High fives en boksjes slaan aan.
Merk dat ik steeds beter aansluiting vind bij de leraren en kinderen. Geef Engelse les aan de kleintjes en gebruik spelletjes om de aandacht vast te houden. Vertel over mijn wereld aan de oudere kinderen. ‘Sneeuwt het bij jullie?’, ‘Zijn de mensen vriendelijk?’, krijg ik als vragen. Wijs op de wereldkaart aan, waar ik vandaan kom.
Probeer de kinderen een herinnering voor het leven te geven, die hopelijk hun toekomst positief ondersteund. De leraren help ik door drinken te maken, eten uit te delen en af te wassen. Met non-verbale communicatie verstaan we elkaar. Door de dagen heen, zie ik waaraan behoefte is en op mijn laatste dag heb ik passende verrassingskadootjes meegebracht.
Kijk nog een keer om en in gedachten wens ik ze het allerbeste toe. De bus kraakt en piept. Vaak hieraan geërgerd. Lach er nu om. Stap uit, loop door het park en drink koffie in mijn favoriet lokaal cafeetje. Roerend door mijn koffie, wisselen de herinneringen zich af. Dankbaar om te kunnen helpen. Confronterend om de situatie van anderen te zien.
Benieuwd waar de rode neus me dit keer brengt. Word vervolgd… 🔴
#Cino #heartclown #noseventures #givekindness #choosejoy