Heel vaak worstel ik met de vraag wat het nut is van clownen. Vooral bij de erg confronterende situaties zoals hospices, daklozenopvang of in ziekenhuizen. Ik ben maar even bij de ander. Weet niet hoe het daarna verder gaat. Dit geeft me een knagend gevoel en schokt mijn eigen wereld.

De planten hier in het park, kopen wij in het tuincentrum. De vogelklanken doen me denken aan de natuurgeluiden, die ik thuis opzet om in slaap te vallen. De luiaards bewegen hier rustig en soms zou ik willen daar iets meer van weg te hebben. Door het natuurschoon heen, is een land zichtbaar dat met dezelfde problemen worstelt als de meeste anderen.

Ben gespannen. Reis in het openbaar vervoer in een land waar ik me niet verstaanbaar kan maken. Duurt nog een uur. Aandachtig kijk ik of het treinstation al zichtbaar is. Daar dien ik op de stopknop te drukken. In de tussentijd probeer ik te genieten van deze bijzondere ervaring. Mensen zijn vriendelijk of kijken op hun telefoon. Het verkeer krioelt door elkaar. Toeterende auto’s en veel motors. Daar is het station.

Telkens was er een deur. Soms binnen en soms buiten. Soms met vrolijke figuurtjes erop en soms niet. Soms met een bel en soms niet. Dan ging ik naar binnen zonder te kloppen. Bijna 30 keer gespeeld in de afgelopen weken. Alleen en op mijn werk. Soms best ongemakkelijk. Bij thuiskomst lag ik vaak binnen het uur op bed, de rood en geel gestreepte jongleerballen te tellen.

Misschien is het beter als ik er niet aan begin. Bij bouwen komt vaak meer kijken dan verwacht. Gaat vaak meer tijd inzitten. Meer energie. Voorbeelden zoeken. Beslissingen nemen. Materieel uitzoeken. Keuzes maken over kleurcombinaties enzo. Bouwplannen uitwerken. Ga ik zomaar wat uitproberen? Of toch vanuit een plan van aanpak werken?

‘Kom je nog?’, wordt er ongeduldig gevraagd. ‘Ja, maar’, zeg ik zachtjes. In mijn gedachten wil ik dit nog doen, dat dien ik nog te doen en die ene actie mag ik niet vergeten. Oh ja en ik moet nog spreken met die ene. Tijdsdruk. Nu even geen tijd om buiten te spelen.